よこそオー君のブログへ

เพลง: อยากรู้ แต่ไม่อยากถาม

อัลบั้ม: วอยซ์ เมล

ร้องโดย แคลอรี่ บลา บลา

ประกอบภาพยนตร์ เพื่อนกูรักมึงวะ

 

ได้ชิดเพียงลมหายใจ

แค่ได้ใช้เวลาร่วมกัน

แค่เพื่อนเท่านั้น แต่มันเกินห้ามใจ

ที่ค้างในความรู้สึก ว่าลึกๆเธอคิดยังไง

รักเธอเท่าไร แต่ไม่เคยพูดกัน

 

อะไรที่อยู่ในใจก็เก็บเอาไว้

มันมีความสุขแค่นี้ก็ดีมากมาย

 

เธอจะมีใจหรือเปล่า

เธอเคยมองมาที่ฉันหรือเปล่า

ที่เราเป็นอยู่นั้นคืออะไร

เธอจะมีใจหรือเปล่า

มันคือความจริงที่ฉันอยากรู้ติดอยู่ในใจ

แต่ไม่อยากถาม

(กลัวว่าเธอเปลี่ยนไป/กลัวรับมันไม่ไหว)

 

ไม่ถามยังดีซะกว่า

เพราะฉันรู้ถ้าเราถามกัน

กลัวคำๆนั้น อาจทำร้ายหัวใจ

 

อะไรที่อยู่ในใจก็เก็บเอาไว้

มันมีความสุขแค่นี้ก็ดีมากมาย

 

เธอจะมีใจหรือเปล่า

เธอเคยมองมาที่ฉันหรือเปล่า

ที่เราเป็นอยู่นั้นคืออะไร

เธอจะมีใจหรือเปล่า

มันคือความจริงที่ฉันอยากรู้ติดอยู่ในใจ

แต่ไม่อยากถาม

(กลัวว่าเธอเปลี่ยนไป/กลัวรับมันไม่ไหว)

 

เธอจะมีใจหรือเปล่า

มันคือความจริงที่ฉันอยากรู้ติดอยู่ในใจ

แต่ไม่อยากถาม กลัวรับมันไม่ไหว

 

 

ที่บอกว่า นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้รู้สึกแบบนี้

ก้อคือความรู้สึกที่มัน"ยากรู้ แต่ไม่อยากถาม เพราะกลัวว่าเธอจะเปลี่ยนไปเนี่ยแหล่ะ"

 

นานแค่ไหนแล้วหล่ะ จำไม่ค่อยได้เหมือนกันแหล่ะ นานมากๆ

ครั้งแรกที่รู้สึกแบบนี้จิงๆจังคงจะเป็นกับรุ่นน้องมอปลายที่โรงเรียนเดียวกันหล่ะมั้ง

ก่อนหน้านั้นก้อมีมั่งแหล่ะแต่คงเป็นแบบ เด็กๆ ก่งก๊ง ไปวันๆ

ส่วนครั้งที่สองก้อเห็นจะเป็นกับรุ่นพี่ที่ชมรมหล่ะมั้งนะ คนนี้เป็นเอามากหน่อย

สองคนนี้คือแบบว่ายอมลงทุนทำของขวัญให้ด้วยตัวเองเลยนะเนี่ย

ดูซิ โชคดีแค่ไหนละ

แต่แล้วก้อต้องแห้วไปตามระเบียบ หุหุหุ

 

ตั้งแต่ผิดหวังจากครั้งก่อน ไม่ใช่ผิดหวังสิ มันเรียกอะไรก้อบอกไม่ถูก

แค่รู้ว่าเรื่องของเรากับเค้ามันคงเป็นไปไม่ได้ และเราก้อเป็นคนทำให้มันจบลงไปเองแหล่ะ

ด้วยนิสัยแย่ๆ และความเอาแต่ใจของเราเองคนเดียว

ไม่เคยคิด โกรธแค้น อะไรเค้าเลยแม้แต่นิด เพียงแค่เสียใจที่เราคงจะไปทำร้ายความรู้สึกของเค้า

แล้วก้อเสียดายที่เรายังไม่มีโอกาสบอกความในใจให้เค้ารู้ เสียดายที่ไม่ได้คุยกันให้รู้เรื่อง

ก่อนที่เราจะเป็นฝ่ายเดินจากมาดื้อๆ ด้วยนิสัยหัวดื้อ รั้น และ หยิ่งในศักดิ์ศรี

แล้วเป็นไงหล่ะ ก้อต้องมานั่งร้องไห้เสียใจไปตามแบบฉบับ นากเอกหนังไทย

 

จากนั้นมาก้อไม่เคยคิดที่จะมองใครจิงๆจัง ไม่เคยคิดที่จะสนใจใครซักคน นอกจากตัวเอง

ประตูหัวใจปิดเอาไว้ ไม่เคยให้ใครเข้ามาจนมันเย็นชา เหงา และ เดียวดายมานาน

หรือว่าเพราะเราเป็นซะแบบนี้นะ ถึงไม่มีใครยอมเข้ามาในชีวิตเราบ้าง???

ไม่รู้เหมือนกันว่าไอ้นิสัยแย่ๆแบบนี้เมื่อไหร่จะหาย เฮ้อ

 

นานแค่ไหนแล้วที่เราปฏิเสธหัวใจตัวเองว่าอยู่คนเดียวตามลำพังแบบนี้ได้

แล้วในเบื้องขงหัวใจ เรายังต้องการใครซักคนอยู่หรือเปล่า ไม่รู้จริงๆ

ก้อไม่เคยมีความรัก ไม่เคยมีแฟนเป็นตัวเป็นตนจิงๆ กับเค้าซะทีหนิ ทำไงได้ เหอๆ

 

บางทีอาจจะมีอีกคนนึงที่เค้าเฝ้ารอคอยผมอยู่เหมือนกัน ที่ไหนซักที่บนโลกนี้

ใครซักคน ที่พร้อมจะรักในสิ่งที่ผมเป็น ใครสักคนที่รักในตัวตนของผม

แล้ว ผมจะเฝ้ารอคอยต่อไป แม้ว่าจะนานแค่ไหน 

วันศุกร์ที่ผ่านมาไปโตเกียวมา

ก้อไปคุยกับผู้ใหญ่ของบริษัทอ่ะนะ

แล้วในที่สุดเค้าก้อให้เราทำงานจนได้

 ดีใจที่สุดในโลก เย้ๆ

ถึงแม้ว่าเงินเดินมันจะน้อยไปหน่อย

แต่เด๋วมันคงเพิ่มขึ้นเองแหล่ะ  แหะๆ

 

บริษัทนี้มีบริษัทลูกอยู่ที่ประเทศไทยสองบริษัท

อยู่ที่แหลมฉะบัง กับ อยุธยา เค้าก้อให้เลือกว่าจะทำที่ไหน

ไม่รู้จะไปทำที่ไหนดี ไกลบ้านทั้งคู่

ถ้าจำไม่ผิดเค้าบอกว่า ษริษัทที่อยุธยาก้อมีโรงงานอยู่ที่ลำพูนอีกที่

(โคตรซับซ้อนเลยบริษัทนี้)

 

ถ้าได้ทำที่ลำพูนจิงๆก้อดีสิเนอะ ใกล้บ้านสุด

 

เอาหล่ะเรื่องงาน ตอนนี้ก้อสบายใจละ เอาไม่เอาค่อยคิดดูอีกที

ต่อไปก้อต้องตั้งใจเขียนทีสิสซะที ไม่ง่ายเลยงานนี้

 

คิดไปคิดมา อีกปีเดียวก้อจาจบแล้วนี่หว่าเร็วจัง

แล้วเพื่อนๆ ก้อต้องแยกย้ายกันไปตามทางที่เลือกไว้

คิดแล้วเหงาพิลึก

คิดถึงเพื่อนๆที่ไทยด้วย

กลับไปแล้ว จะยังมีคนจำเรื่องเราได้อยู่ป่ะ มะรู้

 

ช่างมันเถอะนะ เอาเป็นว่าคิดถึงโอปอด้วยแล้วกันนะคับ ทุกคน

จุ๊บๆ

今日学校からメールが届きました。

 

内容は下記に述べてる。

 

＊＊＊＊＊＊＊＊＊＊

 

 

＊＊＊＊＊＊＊＊＊＊

 

や～～～った。

 

嬉しかった！！！！

 

 

วันวาน.......

 

ท้อแท้ ......

 

เหงา .......

 

เศร้า......

 

หมดหวัง.....

 

ร้องไห้......

 

 

 

วันนี้ .....

 

เติบโต....

 

เข้มแข็ง...

 

ไม่ได้ไม่น้อยใจในวาสนา.....

 

ไม่ได้อิจฉาใครๆ.....

 

ไม่ได้ย่อท้อ.....

 

ไม่กลัวในความลำบาก...

 

ไม่ยอมหมดหวัง....

 

ถึงวันนี้จะไม่มีอะไร.....

 

แต่ซักวันจะต้องได้ดี....

 

 

 

แม่ฮะพ่อฮะ

 

ผมรักพ่อกะแม่นะ

 

ผมจะสู้เพื่ออนาคตของพวกเรานะ

 

ผมยังไม่ยอมแพ้

 

ซักวันผมจะต้องทำได้

 

ผมจะทำให้พ่อกะแม่ภูมิใจในตัวผม

 

พ่อกะแม่จะได้ไม่ต้องลำบากเพื่อผมอีก

 

ผมต้องทำให้ได้

 

พ่อกะแม่เป็นกำลังใจให้ผมด้วยนะครับ

 

อยากกลับไปหาพ่อกะแม่มากๆ

 

แต่ว่าตอนนี้ยังไม่มีเงิน

 

ปิดเทอมนี้จะทำงานเก็บเงินซื้อตั๋ว

 

แล้วกลับไปฉลองปีใหม่ด้วยกันนะครับ

 

แล้วเจอกันครับ

 

 

 

なんかなぁ～　あの人～～

 

いつも、その明るい笑顔の君を会いたいな～

 

毎日毎日出会えるけど～

 

いつも、優しくしてくれるけど～

 

手が届けなさそうな～

 

なんかなこんな感じ？

 

何でこんなに君に会いたいなのかな～

 

あなたの周りに僕よりいい人がいるし～

 

あなたの周りにあなたが好き人もいるし～

 

僕はどうしようもない

 

僕ができることはただ　遠いところから見るだけかな～

 

心の中にあることはいっぱい

 

あなたに教えたいことはいっぱい

 

でも、

 

そんなことは　「言えない」　。。。。。

 

毎日あなたに会えることはもう充分かな～

 

あなたは僕を嫌わないことはもう充分かな～

 

今ただ　あなたに会いたい

 

。。。。。。。。。。。

 

あなたは気づいたことがあるかな～

 

ちょっとだけも僕の気持ちが分かって欲しいな～

 

ちょっとだけも僕の気持ちを分かってくれないか～

 

。。。。

 

いつも優しくにしてくれる

 

いつも笑わせてくれる

 

いつも助けてくれる

 

～ありがとう～　僕の愛しい人