littleprince-Ok... 的个人资料よこそオー君のブログへ照片日志列表更多 工具 帮助
8月23日

นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้รู้สึกแบบนี้

เพลง: อยากรู้ แต่ไม่อยากถาม

อัลบั้ม: วอยซ์ เมล

ร้องโดย แคลอรี่ บลา บลา

ประกอบภาพยนตร์ เพื่อนกูรักมึงวะ

 

ได้ชิดเพียงลมหายใจ

แค่ได้ใช้เวลาร่วมกัน

แค่เพื่อนเท่านั้น แต่มันเกินห้ามใจ

ที่ค้างในความรู้สึก ว่าลึกๆเธอคิดยังไง

รักเธอเท่าไร แต่ไม่เคยพูดกัน

 

อะไรที่อยู่ในใจก็เก็บเอาไว้

มันมีความสุขแค่นี้ก็ดีมากมาย

 

เธอจะมีใจหรือเปล่า

เธอเคยมองมาที่ฉันหรือเปล่า

ที่เราเป็นอยู่นั้นคืออะไร

เธอจะมีใจหรือเปล่า

มันคือความจริงที่ฉันอยากรู้ติดอยู่ในใจ

แต่ไม่อยากถาม

(กลัวว่าเธอเปลี่ยนไป/กลัวรับมันไม่ไหว)

 

ไม่ถามยังดีซะกว่า

เพราะฉันรู้ถ้าเราถามกัน

กลัวคำๆนั้น อาจทำร้ายหัวใจ

 

อะไรที่อยู่ในใจก็เก็บเอาไว้

มันมีความสุขแค่นี้ก็ดีมากมาย

 

เธอจะมีใจหรือเปล่า

เธอเคยมองมาที่ฉันหรือเปล่า

ที่เราเป็นอยู่นั้นคืออะไร

เธอจะมีใจหรือเปล่า

มันคือความจริงที่ฉันอยากรู้ติดอยู่ในใจ

แต่ไม่อยากถาม

(กลัวว่าเธอเปลี่ยนไป/กลัวรับมันไม่ไหว)

 

เธอจะมีใจหรือเปล่า

มันคือความจริงที่ฉันอยากรู้ติดอยู่ในใจ

แต่ไม่อยากถาม กลัวรับมันไม่ไหว

 
 
ที่บอกว่า นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้รู้สึกแบบนี้
ก้อคือความรู้สึกที่มัน"ยากรู้ แต่ไม่อยากถาม เพราะกลัวว่าเธอจะเปลี่ยนไปเนี่ยแหล่ะ"
 
นานแค่ไหนแล้วหล่ะ จำไม่ค่อยได้เหมือนกันแหล่ะ นานมากๆ
ครั้งแรกที่รู้สึกแบบนี้จิงๆจังคงจะเป็นกับรุ่นน้องมอปลายที่โรงเรียนเดียวกันหล่ะมั้ง
ก่อนหน้านั้นก้อมีมั่งแหล่ะแต่คงเป็นแบบ เด็กๆ ก่งก๊ง ไปวันๆ
ส่วนครั้งที่สองก้อเห็นจะเป็นกับรุ่นพี่ที่ชมรมหล่ะมั้งนะ คนนี้เป็นเอามากหน่อย
สองคนนี้คือแบบว่ายอมลงทุนทำของขวัญให้ด้วยตัวเองเลยนะเนี่ย
ดูซิ โชคดีแค่ไหนละ
แต่แล้วก้อต้องแห้วไปตามระเบียบ หุหุหุ
 
ตั้งแต่ผิดหวังจากครั้งก่อน ไม่ใช่ผิดหวังสิ มันเรียกอะไรก้อบอกไม่ถูก
แค่รู้ว่าเรื่องของเรากับเค้ามันคงเป็นไปไม่ได้ และเราก้อเป็นคนทำให้มันจบลงไปเองแหล่ะ
ด้วยนิสัยแย่ๆ และความเอาแต่ใจของเราเองคนเดียว
ไม่เคยคิด โกรธแค้น อะไรเค้าเลยแม้แต่นิด เพียงแค่เสียใจที่เราคงจะไปทำร้ายความรู้สึกของเค้า
แล้วก้อเสียดายที่เรายังไม่มีโอกาสบอกความในใจให้เค้ารู้ เสียดายที่ไม่ได้คุยกันให้รู้เรื่อง
ก่อนที่เราจะเป็นฝ่ายเดินจากมาดื้อๆ ด้วยนิสัยหัวดื้อ รั้น และ หยิ่งในศักดิ์ศรี
แล้วเป็นไงหล่ะ ก้อต้องมานั่งร้องไห้เสียใจไปตามแบบฉบับ นากเอกหนังไทย
 
จากนั้นมาก้อไม่เคยคิดที่จะมองใครจิงๆจัง ไม่เคยคิดที่จะสนใจใครซักคน นอกจากตัวเอง
ประตูหัวใจปิดเอาไว้ ไม่เคยให้ใครเข้ามาจนมันเย็นชา เหงา และ เดียวดายมานาน
หรือว่าเพราะเราเป็นซะแบบนี้นะ ถึงไม่มีใครยอมเข้ามาในชีวิตเราบ้าง???
ไม่รู้เหมือนกันว่าไอ้นิสัยแย่ๆแบบนี้เมื่อไหร่จะหาย เฮ้อ
 
นานแค่ไหนแล้วที่เราปฏิเสธหัวใจตัวเองว่าอยู่คนเดียวตามลำพังแบบนี้ได้
แล้วในเบื้องขงหัวใจ เรายังต้องการใครซักคนอยู่หรือเปล่า ไม่รู้จริงๆ
ก้อไม่เคยมีความรัก ไม่เคยมีแฟนเป็นตัวเป็นตนจิงๆ กับเค้าซะทีหนิ ทำไงได้ เหอๆ
 
บางทีอาจจะมีอีกคนนึงที่เค้าเฝ้ารอคอยผมอยู่เหมือนกัน ที่ไหนซักที่บนโลกนี้
ใครซักคน ที่พร้อมจะรักในสิ่งที่ผมเป็น ใครสักคนที่รักในตัวตนของผม
แล้ว ผมจะเฝ้ารอคอยต่อไป แม้ว่าจะนานแค่ไหน 
5月14日

内定!!!!

วันศุกร์ที่ผ่านมาไปโตเกียวมา
ก้อไปคุยกับผู้ใหญ่ของบริษัทอ่ะนะ
แล้วในที่สุดเค้าก้อให้เราทำงานจนได้
 ดีใจที่สุดในโลก เย้ๆ
ถึงแม้ว่าเงินเดินมันจะน้อยไปหน่อย
แต่เด๋วมันคงเพิ่มขึ้นเองแหล่ะ  แหะๆ
 
บริษัทนี้มีบริษัทลูกอยู่ที่ประเทศไทยสองบริษัท
อยู่ที่แหลมฉะบัง กับ อยุธยา เค้าก้อให้เลือกว่าจะทำที่ไหน
ไม่รู้จะไปทำที่ไหนดี ไกลบ้านทั้งคู่
ถ้าจำไม่ผิดเค้าบอกว่า ษริษัทที่อยุธยาก้อมีโรงงานอยู่ที่ลำพูนอีกที่
(โคตรซับซ้อนเลยบริษัทนี้)
 
ถ้าได้ทำที่ลำพูนจิงๆก้อดีสิเนอะ ใกล้บ้านสุด
 
เอาหล่ะเรื่องงาน ตอนนี้ก้อสบายใจละ เอาไม่เอาค่อยคิดดูอีกที
ต่อไปก้อต้องตั้งใจเขียนทีสิสซะที ไม่ง่ายเลยงานนี้
 
คิดไปคิดมา อีกปีเดียวก้อจาจบแล้วนี่หว่าเร็วจัง
แล้วเพื่อนๆ ก้อต้องแยกย้ายกันไปตามทางที่เลือกไว้
คิดแล้วเหงาพิลึก
คิดถึงเพื่อนๆที่ไทยด้วย
กลับไปแล้ว จะยังมีคนจำเรื่องเราได้อยู่ป่ะ มะรู้
 
ช่างมันเถอะนะ เอาเป็นว่าคิดถึงโอปอด้วยแล้วกันนะคับ ทุกคน
จุ๊บๆ
7月22日

結局喜びがやって来ます。

今日学校からメールが届きました。
 
内容は下記に述べてる。
 
**********
 
おめでとうございます。
本日、大分県から決定通知が届き
あなたは、2006年大分奨学金受給者として、
正式に選ばれました。
7月中に、6ヶ月分の150000円が振り込まれる予定です。

よろしくお願い致します。

スチューデントサポートセンター
2006年7月21日
 
**********
 
や~~~った。
 
嬉しかった!!!!
 
 
7月21日

ยังไม่หมดกำลังใจ

วันวาน.......
 
ท้อแท้ ......
 
เหงา .......
 
เศร้า......
 
หมดหวัง.....
 
ร้องไห้......
 
 
 
วันนี้ .....
 
เติบโต....
 
เข้มแข็ง...
 
ไม่ได้ไม่น้อยใจในวาสนา.....
 
ไม่ได้อิจฉาใครๆ.....
 
ไม่ได้ย่อท้อ.....
 
ไม่กลัวในความลำบาก...
 
ไม่ยอมหมดหวัง....
 
ถึงวันนี้จะไม่มีอะไร.....
 
แต่ซักวันจะต้องได้ดี....
 
 
 
แม่ฮะพ่อฮะ
 
ผมรักพ่อกะแม่นะ
 
ผมจะสู้เพื่ออนาคตของพวกเรานะ
 
ผมยังไม่ยอมแพ้
 
ซักวันผมจะต้องทำได้
 
ผมจะทำให้พ่อกะแม่ภูมิใจในตัวผม
 
พ่อกะแม่จะได้ไม่ต้องลำบากเพื่อผมอีก
 
ผมต้องทำให้ได้
 
พ่อกะแม่เป็นกำลังใจให้ผมด้วยนะครับ
 
อยากกลับไปหาพ่อกะแม่มากๆ
 
แต่ว่าตอนนี้ยังไม่มีเงิน
 
ปิดเทอมนี้จะทำงานเก็บเงินซื้อตั๋ว
 
แล้วกลับไปฉลองปีใหม่ด้วยกันนะครับ
 
แล้วเจอกันครับ
 
 
 
7月12日

恋いに落ちた?

なんかなぁ~ あの人~~
 
いつも、その明るい笑顔の君を会いたいな~
 
毎日毎日出会えるけど~
 
いつも、優しくしてくれるけど~
 
手が届けなさそうな~
 
なんかなこんな感じ?
 
何でこんなに君に会いたいなのかな~
 
あなたの周りに僕よりいい人がいるし~
 
あなたの周りにあなたが好き人もいるし~
 
僕はどうしようもない
 
僕ができることはただ 遠いところから見るだけかな~
 
心の中にあることはいっぱい
 
あなたに教えたいことはいっぱい
 
でも、
 
そんなことは 「言えない」 。。。。。
 
毎日あなたに会えることはもう充分かな~
 
あなたは僕を嫌わないことはもう充分かな~
 
今ただ あなたに会いたい
 
。。。。。。。。。。。
 
あなたは気づいたことがあるかな~
 
ちょっとだけも僕の気持ちが分かって欲しいな~
 
ちょっとだけも僕の気持ちを分かってくれないか~
 
。。。。
 
いつも優しくにしてくれる
 
いつも笑わせてくれる
 
いつも助けてくれる
 
~ありがとう~ 僕の愛しい人
 
7月3日

ชวิตนี้ยังไม่สิ้นหวัง

วันนี้ถูกไล่ออกจากงานหล่ะ
 
เศร้า เสียใจ ร้องให้ไปแล้ว
 
แต่คิดได้แล้วเหมือนกัน
 
เราผิดจริง ไม่มีไรแก้ตัว
 
ครั้งหน้าคงต้องมีความรับผิดชอบมากกว่านี้หล่ะ
 
พูดไปจะหาว่าแก้ตัว เซ็ง
 
เค้าไล่ออกก้อไม่หน้าด้านอยู่ต่อ ไม่ขอร้อง ไม่อ้อนวอน
 
ถ้าไม่ไว้ใจกัน ไม่ต้องการก้อจะไป
 
ไม่ง้อ
 
จะบอกให้ว่าพลาดลูกจ้างดีๆไปคนนึงแล้วละ
 
คิดดูแล้วปัญหาเรามันก้อแค่ขี้ปะติ๋ว
 
คนที่เค้าลำบากกว่าเรายังมีอีกหลายร้อยคน
 
แล้วจะมานั่งโอดครวญเสียใจร้องไห้เพื่ออะไรเหรอ
 
 
น้ำตาเรามีค่ามากกว่าจะไปเสียให้คนที่วันๆคิดถึงแต่เงินไม่คิดถึงจิตใจคนอื่น
 
 
น้ำตาเรามีค่ามากว่านั้น จริงๆ
 
ที่ร้องให้คงเป็นเพราะช่วยนี้เหนื่อย ทำหลายอย่าง ยุ่งด้วย
 
แล้วเรื่องแย่ๆก้อประเดประดังเข้ามาเยอะแยะ เฮ้อออ
 
ก้อแค่เหนื่อยเลยร้องไห้
 
เหนื่สิ่งอื่นได เราไม่ได้ตัวคนเดียวซักหน่อย
 
เรายังมีเพื่อนๆ ที่น่ารักๆ ที่จะคอยอยู่เคียงข้างเราเสมอเมื่อเราต้องการ
 
คอยช่วยเหลือ คอยดูแล คอยเป็นห่วง เรา
 
แค่ได้เจอพบ ได้รู้จัก กับทุกคนก้อโชคดีมากๆแล้วหล่ะ
 
ขอบคุณมากๆเลยนะจ๊ะ จุ๊บๆ
 
เรายังมีครอบครัว มีคนที่รักเราอีกตั้งเยอะ
 
คนใจร้ายหนึ่งคนจะไปสนใจทำไม
 
ขอบคุณโลกนี้ที่ยังมีคนที่รักเรา และ มีคนให้เรารัก
............................
 
ยังไงยังไง คนอย่างเรามันก้อไม่ตายง่ายๆหรอก
 
ถ้าไม่เอาปืนมายิง ไม่เอามีดมาฟัน ยังไงกุก้อไม่ตาย
 
ไม่ได้เกิดมาบนกองเงินกองทองถึงจะได้มีกินมีใช้สบายไปวันๆ
 
ชีวิตนี้จะขอสู้สุดใจขาดดิ้น
 
วันนี้เลวร้าย แต่ไม่ได้น้อยใจในโชคชะตา
 
โชคชะตาฟ้าอาจจะลิขิต แต่ ชีวิตนี้ขอเลือกทางเดินเอง
 
เราจะต้องแข็งแกร่งขึ้นซักวัน
 
ซักวันนึงมันจะต้องดีขึ้น
 
เราเชื่ออย่างนั้น
 
ชีวิตนี้ยังมีหวัง (เวอร์ไปป่ะ มึง ไม่ได้สิ้นไร้ไม่ตอกขนาดนั้น)
 
.................................
 
นี่พล่ามไรไปเยอะว่ะ
 
เขียนแต่เรื่อง สลดหดหู่ใจทำไมเนี่ย
 
เรื่องดีๆมันก้อมีมะใช่มะมี
 
เลิกงานนี้ก้อดีเหมือนกัน
 
แม่งยุ่งชิบหาย ดีไม่ดี ทำต่อหัวใจวายตายไป พ่อแม่ร้องไห้อีก
 
จากนี้ไปจะได้ตั้งใจเรียนซะที
 
หลังจากว่างเว้นมานานแสนนาน
 
แล้วก้อเรื่องอีทักกี้
 
คนที่อ้วนและดำ แต่เราชอบเพราะมันใจดีและน่ารัก
 
และมันก้อไม่เคยจะรู้เลยว่าเราคิดงายกะมัน
 
แต่ช่างเหอะ คนชอบเค้าเยอะนิ
 
เก็บไว้ใจพอแระ
 
วันศุกร์มานก้อมาช่วยงาน Cultural Fiesta ใส่ชุดคนเนปาลแจกแฟมเฟลทให้
 
ให้นักแสดงยืมฮากามะ แล้วมาใส่ให้อีก น่ารักมั้ยหล่ะ
 
อีตอนกลับบ้าน ขี่รถจักรยามาเจอมานที่ หน้ายูบิงคาแมะกาว่า
 
แวะทักทายถามว่าจะไปไหน
 
แล้วมานเรยขี่จักรยาน เอาเราซ้อนท้าย ไปส่ง ที่ป้าย เคียวเซ็นมาเอะ
 
แล้วมานก้อไปเอาจักรยาน ขี่ไปบ้าน ซาจิกะ
 
ระยะทางระหว่างยูบิง กับเคียวเซ็นมาเอะ ประมาณ ห้าร้อยเมตรได้มั้ง (ถึงป่าววะ)
 
แต่แอบดีใจเล็กๆ อยู่ในใจลึกๆ
 
วันเสาร์ก้อหลับ ทั้งวัน ตื่นทุ่มหนึ่ง กรี๊ด เมื่อคืนไปทำไบ ตั้งแต่ห้าทุ่ม ถึง หกโมงเช้า
 
วันอาทิตย์ อันนี้ไปซ้อมรีเฮิร์ทซอล ทัน อิอิ
 
ได้ใส่ชุดซาซาระด้วยหล่ะ แต่ไม่เต็มยศ
 
เค้าเป็นหัวหน้าชุดการแสดงอ่ะนะ เลยวุ่นๆ
 
ก่อนจะซ้อมใหญ่อ่ะ ก้อไปแสตนบายที่ข้างเวที
 
แล้วมานก้อพูดออกมาด้ายว่าโอคุง คาวาอี้ (กรี๊ดตายไปเลยมั้ยนั่น) 
 
ยังไม่หมด
 
แบบว่า ซาซาระจะต้อง เอาผ้ามาโพกหัวให้เป็นหัวกลมๆ แล้วใส่หน้ากากไปข้างๆ
 
ผมเรามานคงแลบออกมาละมั้ง
 
เค้าเลย เข้ามาช่วยจัดๆ เก็บๆผม เข้าไปในผ้าให้
 
แค่นี้ก้อเขินอายแย่ะละ เล่นทำต่อหน้าไมราคุทั้งชมรม
 
แต่อย่างว่า คงมีแต่เราเท่านั้นแหล่ะนะที่คิด เค้าก้อคงไม่ได้คิดอะไร เฮ้อ.....
 
ยัง ยังไม่หมด
 
วันนี้ก้อแบกคอมไปทำรายงานที่มหาลัยด้วยหล่ะ
 
ซ้อมเสร็จ แล้วก้อรีบขอตัวออกมาทำรายงานต่อ ที่ยูเนียนชั้นสอง
 
คนอื่นเค้าก้อมาช่วยแก้ให้ด้วยแหล่ะ
 
พอคนอื่นกลับหมดแร้ว เหลือทักกี้กับ ซาจิกะ มานเลยพิมพ์ให้ซะเลย
 
หุหุหุ ถึงแม้ว่าจะไม่ควรก้อเหอะ แต่ ขอบคุณนะ
 
แล้วก้อลงมาข้างล่าง แล้วก้อไปทำไบไม่ทั้น อย่างที่เล่ามาข้างต้น
 
เรื่องจบตรงนี้ แบบ บริบูรณ์
 
6月6日

スペースワールド

クォターブレーク
2006年6月4日 
 
朝、電車に乗って、友達と一緒に北九州のスペースワールドに行きました。
 
初めて遊園地に行きましたね。スペースワールドはメッチャクチャ楽しかったよ。(>v<)
 
最初はとても怖くて、気分が悪かったけど、慣れちゃって、楽しくなった。
 
ローラーコースターも初めて乗った。「ビナス」と「タイタン」です。また「ルーナー」も乗ったよ。
 
2006年6月5日
 
今日は門司港の辺で旅行した。
 
門司港の風景はチョウキレイだ。気持ちよかった。
 
昼間は食べ放題で食事した。で小倉城も観に行った。でも入らんかった。
 
それから電車で帰った。別府に着いてから、みんなでポリクラを撮った。
 
この旅はよかったねぇ~
 
 
 
 
 
5月28日

2006年 5月 27日(木)

 

                                         

   『たとえ遠く離れていてもあなたを感じることができるのは    

                                         

       一緒に過ごした時間が大切だと思えるからだと思う。

  

 

   夜空に輝く星のように数えきれない想いを胸に

 

                 またあなたに逢いに行くからね。』

 

 

 

 

 

    『いつもそばにいることがあたりまえだった存在が

 

    いなくなった時にはじめてわかることがある。

 

 

              見上げればそこに大きな空があるように

 

                大切な人の笑顔をいつもみていたいから

 

 

心の中にある優しい太陽を輝かせつづけていたいと思う。』

 

 

 

 

 

     『好きな人のことを思い出す時、

 

         いつも遠くの空を見つめてしまうのはなぜだろう?

 

      待ち合わせしている時に見上げてた空 ・・・

 

                 一緒にお散歩した時の空 ・・・

 

 

     記憶の扉がたくさんちりばめられている空を

 

            そっと開けてみたくなるからかもしれないね。

 

 

 

 

『 あなたが側にだけでなぜ安心。

 

どんなコトでもできちゃう気がするよ。

 

あなたが側にいなくても私は大丈夫。

 

時々ひねくれてみたりするけれど

 

 

やっぱりあなたがいなきゃダメだ・・・と涙をこぼす時もある。

 

 

そしていつも同じ答えにたどりっくんだ。

 

ずっとずっと側にいたい。

 

あなたの側がイチバン幸せ。』

 

 

 

lyrics by Tomo

 

 

4月18日

僕が愛してる人たちのため頑張っている

今まで何回も「人間は何のため生きているのか?」と思っちゃった。
 
何故かなぁ?よく分からないけど。
 
たまに疲れる気がする。
 
でも、
 
今頃一つが分かる。
 
僕が愛してる人たちのため頑張っているのだ。
 
いつまでも諦めないつもりだ。
 
いつも笑顔で。
 
   
2月17日

1-2-3 Feb 2006

 1 feb 2006
 
วันนี้ก้อไม่มีอารายมากไปซ้อมราคุโคเอนตามปกติ
มีเรื่องให้ดีใจเล็กน้อย เพราะว่าตอนพักระหว่างซ้อม
พี่กี้เดินมาถามว่าวันงานจริงๆว่างมั้ย เค้าอยากได้คนช่วยแต่งตัว
เพราะว่าคนที่ช่วยแต่งตัวให้คนอื่นมีเค้าคนเดียว
เราก้อเลยบอกว่าได้สิ ว่างหนิ (อิอิอิ ดีจาย)
 
ตอนเย็นๆก้อไปบ้านจาวตาลช่วยทำรีพอร์ทแล้วเผลอหลับไป
ตื่นมาอีกทีก้อตีหนึ่งกว่าละ ลืมไปเลยอ่ะว่าวันที่สองเป็นวันเกิดเรา
จาวตาลสุขสันต์วันเกิด แล้วหลังจากนั้นก้อมีที่บ้านโทรมาสุขสันต์วันเกิด
ตามมาด้วยเมลล์แฮปปี้เบิร์ดเดย์ของเพื่อนๆอีกหลายคน
ทั้งของ เมย์ ไหม หนุ่ย ฮิโรมิ ส่าหรี ดีใจมากๆเลย
เพื่อนๆ คนที่บ้านเค้ายังจำวันเกิดเราได้เนอะ ดีใจจัง
 
2 feb 2006
 
วันนี้ก้อมีซ้อมอีกแล้วหล่ะ แต่ว่าสมองเบลอๆไปหน่อย
เค้าบอกว่าซ้อมคาบสองแต่ดันไปตอนคาบสาม เบลอๆจริงๆนะ
ไปถึงเค้าซ้อมเสร็จแล้วอ่ะ กะลังนั่งประชุมกันอยู่
วิ่งเข้าไปนั่งแป๊ปนึง ประชุมเสร็จ หุหุหุ สะเหร่อหว่ะ
แต่ว่าพี่กี้น่ารักอีกแล้วอ่ะ เลิกประชุมแล้วเดินมาบอกคนแรกเลย
ว่า "お誕生日おめでとう" คนในชมรมเค้าก้อช่วยกานร้องเพลงให้ด้วยหล่ะ
แฮปปี้ ดีจัง ออกมาจากชมรมก้อปายห้องสมุด ช่วยพี่ฮิตรวจรีพอร์ท
ดึกๆแล้วก้อปายทำต่อที่บ้านพี่ฮิกับจาวตาล
พี่ฮิทำมันฝรั่งทอดชิโอะโคโชให้กินหล่ะ อร่อยดีแฮะ
 
3 feb 2006
 
ตื่นมาประมาณเจ็ดโมงกว่าออกจากบ้านพี่ฮิ ขี่รถกลับบ้าน อาบน้ำแต่งตัว
แล้วก้อขึ้นรถไฟไปทำรีเอนทรีถึงโออิตะ กว่าจากลับมามหาลัยก้อประมาณบ่ายสอง
วันนี้ยุ่งมากอ่ะ ใช้โทรศัพท์โทรกลับไทย ไทยไปสนามบินฟุกุโอกะ ส่งแฟกซ์
หลายเรื่องมากเลย ทั้งเรื่องตั๋วเครื่องบิน เอกสารฝึกงาน ทำประกันฝึกงาน
แล้วต้องมาช่วยฝ่ายโคโฮทำงานอีก เครียดเล็กน้อย
ตอนขึ้นไปนั่งอยู่บนยูเนียนชั้นสอง โคโฮคนอื่นเค้ายุ่งกันมากมายอ่ะแต่มะสน
ชั้นก้อยุ่งเหมือนกันนิ ไปนั่งอยู่ที่เก้าอี้สูงริมหน้าต่างฝั่งที่มองลงไปเป็นโรงอาหาร
ตอนนั่งทำเอกสารอยู่ก้อหันหลังไปเจอพี่กี้พอดี ท่าทางเหมือนกำลังขึ้นมาจากข้างล่าง
ทักทายกานแล้วตานี่ก้อเดินมาหา เอามือมาจับแก้ม กรี๊ดๆ เย็นเจี๊ยบ
มีการถามด้วยว่าเย็นป่าว (เย็นสิไอ้ ...)
เราถามเค้าว่ามาจากไหน เค้าบอกว่ามาจากข้างล่าง (แน่หล่ะมือเย็บเฉียบปานนั้น)
แล้วเค้าก้อหายไป และเราก้อยุ่งกับเอกสารต่อไป
เสร็จก้อปายช่วยโคโฮทำแฟมเฟลท ไม่รู้ภาษาไทยเรียกว่าอะไร
เรียงหน้า เย็บเล่ม เข้าปก หุ้มปก ออกมาสวยใช้ได้เลยหล่ะ
แต่ว่าข้างในหน้าที่มีหน้าเราเนี่ย น่ากลัวสุดสยองมากเรย มืดสนิท
ตอนดึกๆ มีการประชุมราคุโคเอนทั้งหมด เรื่องหนึ่งที่ประกาศก้อคือว่า
ใครที่ยังไม่ได้เขียน 書道 ที่จะติดบนบอร์ดก้อให้รีบๆเขียนส่งเค้าคืนนี้
เลิกประชุมก้อเลยไปรอเขียน พี่กี้ก้อมารอเขียนด้วยหล่ะ แถวนั้นก้อยังไม่มีใครมาด้วย
อีตานี่น่ารักอีกแล้วอ่ะ มาช่วยดูพู่กันว่าจะใช้เส้นใหญ่หรือเส้นเก
เทหมึก ฝนหมึกให้ อิอิอิ น่ารักจัง
เป็นความทรงจำที่ดีนะเนี่ย นั่งเขียนพู่กันด้วยกันสองคน
เราเขียนเป็นภาษาไทย คำว่า "ปัจจุบัน"
เค้าเขียนคันจิตัว 「龍」 อันนี้เดาเอาว่ามาจากชื่อเค้า 「龍樹」 หล่ะมั้ง
เขียนเสร็จแล้วเราก้อไปช่วยโคโอทำงานต่อ ยังเหลืออีกอื้อเลย
ซักพักเค้าเดินมาแถวๆนั้น เค้าบอกว่าเราออกมาแปปนึงได้ป่าว จะบอกวิธีการใส่เสื้อผ้า
แต่ก่อนเริ่มก้อเดินไปที่ลอคเกอร์ เอาฮากามะของพี่ฮิที่ให้เรายืมออกมา
ผ้าแถบยาวสีขาว เข็ม ด้าย แล้วก้อบอกว่าเรายังไม่มีฮากามะใส่แสดงเลย
เอาฮากามะตัวนี้ไปเย็บชายสีขาวใส่นะ อิอิอิ น่ารักดีเนอะ (ขอบคุณพี่ฮิด้วยนะคับ)
แล้วก้อไปนั่งคุยกันเรื่องเสื้อผ้า พอเราเปิดกระเป๋าออกกะว่าจาเอากระดาษมาจด
อีตานี่ดันเห็นชอคโกพายที่ซื้อจากร้านร้อยเย็นที่อยู่ในกระเป๋าซะนี่
"อุ้ย ชอคโกพายน่ากินจัง" "เอามั้ยหล่ะ?" "ไม่เอาอ่ะ แต่ว่าก้อหิวมากเลย"
"กินมั้ย?" "แต่ว่าหิวมากเลย" "อ่ะเอาให้" หยิบให้เค้าชิ้นนึง กินเองอีกชิ้นนึง
มีฟามสุขดีจัง อีตานี่ก้อบอกว่าอาหร่อย เราก้อบอกว่า มาจากร้านร้อยเยน หุหุหุ
เค้าบอกว่าพรุ่งนี้อยากให้ช่วยแต่งตัวให้ทั้ง นานาซึไม และ โอนิเคมไบ 
ก้อเลยต้องมานั่งไล่เสื้อผ้าแต่ละชิ้นตามลำดับก่อนหลัง และ วิธีการใส่
เค้าอากระดาษเค้ามาจดให้หล่ะ เรายังเก็บใบที่เค้าเขียนไว้อยู่หล่ะ
นั่งคุยกานอยู่สองคน มีฟามสุขที่สุดเลย
พอถึงตอนชุดของโออิเคมไบ ต้องฝึกทำหมวกจากผ้าขนหนู
แล้วก้อลองเอามาใส่หัวดูด้วยหล่ะ มารู้ทีหลังว่าผ้าขนหนูของเค้าเอง (กรี๊ด....)
 
คุยเกือบจะเสร็จ ซายูริเดินมากะเพื่อนเอาคอมมาคืนพี่กี้
เค้าคงจะไม่ได้ซื้อกระป๋าใส่โนทบุคมาด้วยหล่ะมั้งเพราะเห็นห่อด้วยผ้าขนหนู
แล้วก้อเอาใส่ลงไปในกระเป๋าสะพาย ก้อเลยบอกเค้าว่า เด๋ววันเกิดปีหน้า
จะซื้อกระเป๋าโนทบุ๊คให้ละกานนะ เค้าบอกว่าไม่เปงราย
และขอบคุณนะ ช๊อคบอลอร่อยมาก (แว้กกกกก)
คุยเรื่องเสื้อผ้าเสร็จก้อไปทำแพมเฟลทต่อจนบัสรอบสุดท้ายหล่ะ
หิมะตกหนักโคตร โคตรอ่ะ
งานยังไมเสร็จก้อเลยแบ่งๆไปทำกันต่อที่บ้าน เราก้อไปช่วยที่บ้านชินเปซัง
จนเสร็จ กลับบ้านมาเย็บฮากามะต่อ กว่าจานอนก้อตีสาม
  
2月9日

京都、大阪旅行

☆2月・5日☆
 
夕方の6時次くらいフェリーに乗って、6日の6時くらい大阪に着いた★ 
 
☆2月・6日☆
 
京都まで電車に乗った。京都駅に着いてから、肉うどんを食べた。
そして、バスで金閣寺見に行った。その時、雪が降ったから、真白の風景が見えた。
メッチャきれいだった。二つの御守りを買っちゃった。その後、仁和寺まで歩いた。
最後は嵐山に行った。お店がいっぱいあった。あそこで紫色の扇を買っちゃった。
で、京都駅に戻って、ウィンドーショッピングして、ホテルに入った。
 
☆2月・7日☆
 
今日の朝、バスで清水寺行った。今回は二回目だけど、まだ感動した。
まだ、3つの御守りを買っちゃった。高台寺も見に行った。で、電車で大阪に行った。大阪城を見た。
その後、久しぶりにキャップと串揚げ食べた。キャップになつかしい~。
 
☆2月・8日☆
 
 今日はなんば駅の周りで、もう一回ウィンドーショッピングしたけど、何も買わなかった。
昼はお寿司の食べ放題を食べた。夕方、フェリーに乗って、大阪から出発した。
2月1日

期末報告書

© はじめに

 

昨日、学校の事が全部終わってしまった。メッチャ嬉しぃ~。

「楽公演」はあと3日だけ、頑張ります。

 

今学期は、アルバイトをやったり、サークルもやったり、

勉強ももちろんやったりしたので、超~忙しかった。

 

昨日と一昨日の試験はあまり出来んかった!!!

チョウベリバだった!!残念だった。

 

だけど、その損失の中に色々利益が得られたわ。

 

© お金

僕はケチンボウだから、やっぱり大切なものだよね。でも、夜12時まで働くのは大変ちゃん。バスと電車はもうないから、陣転車で帰ってしょうがない「30分くらいかかる」。辞めるか続くかを考えている。

           

© 経験

花屋で働くのは楽しくて、いい経験だよ。たくさんの人、変な人、酔っ払ってる人、好みがうるさい人等々も出会った。リボン、ラッピング、挨拶、配達のやり方なども勉強になった。小国町でホームステーも楽しくて、日本人の生活につぃて感動された。

 

© 責任

実はあまりでなっかったけど、来学期、責任をしっかり持とうと思う。、他人に迷惑をかけないように。自分の事をよく管理して、タイムマネージメントもしっかりしよう。

 

©恋愛

一番残念なことは、今まで恋人一人もいないんだ!!!好きな人がいっぱいいるけど!!!恋人をできん!!!!でも、でも、最近、彼にもうちょっと近付いたと感じちゃった。ウヮ~ウヮ~嬉しいぃ~~。でも、でも、その人は人気があるそうだ。今の関係はもういいかなぁ。友達以上にならないかなぁ。まぁ~分からん。

 

© 友情

最後だけど、一番大事なものだよ。皆と一緒に、遊んだり、練習したり、旅行したり、勉強したり、パーティしたりしたのは本当に楽しくて、嬉しかった。で、僕と苦しい時を超えたり、助けてくれたり、相談したり、お世話になったりして、メッチャありがたい。本当に皆がいないと、僕はここまで行けないはずだ。だから、心の一番深いところから感謝しますね。いろいろありがとうございます。今からも皆STAY BY MY SIDEねぇ。今学期はメッチャ忙しいから、話しとか遊びとかはあまり出来なかったけど、皆を忘れるわけじゃないだよ。ただ、僕が何か悪い事をやってしまったら、ごめんなさい。許されたいんです。まだまだ見たことない未来に向かおう、一緒に頑張ろう!!!!

 

© おわりに

 

今学期は本当に勉強することはあまりできんかったので、来学期、やり直そうと思う。

 

勉強を除いて、他には最高だ!!!!

やりたいことをやっちゃった。

食べたいものを食べちゃった。

行きたいところに行っちゃった。

今学期も一つの記念だ。

 

まだ見たことない未来が待ってるよ!

その夢を叶えたいよ!

だから、

 

昨日の悲しみを捨てて、

いつも笑顔で、

諦めないで、

明るい未来に向かって、

お互いに頑張りましょう!!!

 

 

追伸

 

楽公演はあと3日だけ、頑張ろう。

そろそろタイに帰る。楽しみにする

1月20日

ไม่ชอบช่วงนี้เลย

ที่ไม่ชอบก้อเพราะหลายๆอย่างอ่ะ
หนาว หิมะตกมั่ง ฝนตกมั่ง ไม่รู้จะหนาวไปถึงไหน
คุณเทงโจที่น่ารักก้อช่วยหนับหนุน ด้วยการให้งานเพิ่มเป็นสองเท่า
หุหุหุ ขอบคุณนะคร้าบบบ
แล้วนี่เลย ราคุโคเอน ไม่รู้จะซ้อมทำไมนักหนา ซ้อมทุกวัน
คิดว่าตัวเองเป็นนักแสดงแห่งชาติระไง (ว่ะ) ครับ
การเรียนก้อใช่ย่อย มีรีพอร์ทสองตัว
วิชาอื่นที่เหลือก้อใกล้จะสอบปลายภาคแล้ว
ยังไม่ได้เริ่มอ่านไรเรย พระเจ้าจอร์จ มันยอด (แย่) มาก
เพื่อนๆทุกคนก่อมีเรื่องให้คิดกันมากมาย
เจอหน้ากันทีไรก้อพลอยจะแง่งๆใส่กันทุกครั้งไป
เข้าใจนะว่าทุกคนก้อยุ่งๆพอๆกัน
เพราะฉะนั้นไม่ว่ากันนะครับ
 
นี่แหล่ะเหตุผลที่ทำให้ไม่ชอบช่วงนี้ของปีเลย
ช่วงนี้ขออยู่คนเดียวแบบปลีววิเวกซักพัก
ให้ใจได้ผ่อนคลาย ให้มีเวลานั่งคิดทบทวนเรื่องราวมั่ง
 
อยากกลับไทยไวๆจัง
อยากกลับไปหาพ่อ หาแม่ หายาย หาพี่ หาคนที่บ้าน หาเพื่อนๆ
เจอแล้วคงได้กอดให้หายคิดถึง
อยากกลับไปกอดอีนังตัวเล็ก แล้วหอมแก้มซักสามฟอด
อยากกลับไปกินกับข้าวฝีมือยายกะแม่
อยากกลับไปกินส้มตำ ไก่ย่าง สุกี้เอ็มเค ติ่มซำ ไส้อั่ว บลาๆ สาธยายไม่หมด
อยากกลับไปเที่ยวกะเพื่อนๆ ไประลึกความทรงจำ ไปนั่งคุยกานอย่างสนุกสนาน
อยากกลับไปหาครูมอต้น มอปลาย คิดถึง ไม่รู้เปงงายมั่ง
อีกไม่นานก้อได้เจอกานละเนอะ อิอิ แป๊ปเดียว อดทนไว้
.......................
 
.......................
 
อีกเรื่องที่ต้องเขียนก้อเรื่องพี่กี้
หุหุหุ
คิดไปคิดมาหลายทีแล้วอ่า
เลิกคิดดีก่า
ตัดใจซะเถอะนะน้องเอ้ยย เจียมเนื้อเจียมตัว มั่ง
เจียมใจด้วย เราไม่ใช่คนสำคัญอะไรของเค้านะ
เสียใจตอนนี้ดีกว่าถลำลึกลงไปมากกว่านี้
เก็บภาพความทรงดีๆแบบนี้ไว้ดีกว่า
ไม่อยากให้เรื่องราวลงเอยเหมือน เบน หรือ มิยะจัง
 
เค้าอยู่สูงเกินไขว่คว้า
เราก้ออย่าได้ไปหมาย
เก็บใจดวงนี้ที่เหนื่อยล้าและบอบช้ำกับการค้นหารัก
ไว้รอคอยใครซักคนที่จะมาคอยดูแล
เค้าคนนั้น ถึงแม้ว่าจะอยู่แสนไกลแค่ไหน
แต่ซักวันเราคงจะได้พบเจอกัน
และผม จะเฝ้ารอคอยวันนั้น ตลอดไป...
 
 
1月16日

ของวันที่สิบห้า

ไม่ได้ซ้อมเต้นชมรมแต่เป็นซ้อมคิวการแสดง ราคุโคเอ็น เจ้าปัญหาเนี่ยแหล่ะ
ซ้อมตั้งแต่สิบโมงครึ่ง ยัน บ่ายสี่โมง นั่งมีทติ้งอีก
ทำนู่นทำนี่ กว่าจะได้กลับบ้านก้อทุ่มกว่า
กลับมาบ้านหนุ่ย วันนี้เพื่อนๆก้อมาทำนาเบะกินกันเนื่องในโอกาส
วันเกิดหนุ่ยและวันเกิดออตโต รวมกัน
มีหนุ่ย จาวตาล ไหม เมย์ เจ้ครีม ฮิสะ ออตโต
หนุกหนาน อร่อย เมาท์มันระเบิด อุอุอุ
 
วันนี้วันเกิดแม่ต้อย
ก้อเลยโทรไปแฮปปี้เบิร์ดเดย์ แล้วก้อคุยกะทุกๆคนที่บ้าน
คิดถึงจัง อีกเด๋วก้อจะได้กลับไปเจอกานแล้วเนอะ

อีกเรื่องหนึ่งคือว่า วันนี้ดีใจมากกับความน่ารักของคนๆนึง
เนื่องจากว่าวันนี้ การซ้อมต้องใส่เสื้อผ้าชุดจริง
แต่ว่าเรายังไม่มี ฮากามะ เลยต้องยืมใครไปก่อน
ความจริงคือเค้าขึ้นมหาลัยมาแล้ว แต่ว่าลืมเอาฮากามะมาด้วย
เลยต้องขี่รถกลับลงไปเอาให้ โหว ซึ้งใจ อิอิอิ
แล้วเวลาแต่งตัวเนี่ย อีนี่ก้อแต่งตัวไม่เป็นอีก เดือดร้อนเค้าอีก
เค้าก้อมาช่วยแต่งตัวให้ (เทคโค ฮาดะจูบัง นางาจูบัง
โคะชิฮิโมะ ฮากามะ คิโอบิ เฮะโคโอบิ โชยโอบิ หมวก ฮาจิมากิ)
แต่งให้ทั้งตัวเรยหุหุ ซึ้งใจ ขอบคุณมากครับ น่ารักๆ
ตอนใส่โอบิ ทั้งหลายกับฮากามะเนี่ย หุหุหุ
โอบไปโอบมาตั้งหลายรอบ ถ้าเกิดว่าเรากอดตอบเนี่ยนะ
จะเป็นการกอดกันขึ้นมาทันที  แต่ก้อไม่มีไรเกิดขึ้น หุหุหุ
ตอนใส่หมวก เค้าก้อมัดเชือกหมวกที่ใต้คางให้ด้วยหล่ะ
งานนี้มีหวั่นไหว ไหวหวั่น แต่คราวหน้าก้อคงต้องแต่งตัวเองแล้วหล่ะนะ
ไม่เปงราย น่ารักดี หุหุหุ

ซ้อมเสร็จแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้ากลับเป็นชุดเดิม
เค้าก้อมาสอนนะว่า พับยังไงให้ถูกวิธี
สรุปแล้วว่าวันนี้ ตายไปเรย

มัวแต่มาคิดเรื่องอื่นๆ
พุ่งนี้มีสอบมาร์เกตติ้ง
แล้ววันอังคาร ก้อมีพรีเซนต์แล้ว
ไปทำก่อนดีก่า

1月14日

あ~~~

今日は朝からずっと七頭舞の練習をしてた。
舞楽のメンバー、
一人一人と話すときはね仲良くと感じたけど、
みんなが一緒にいる時に、
僕もみんなと一緒にいるんだけど、
何となく時々僕しかいないと感じてしまった。
メッチャ寂しくて、不安だった。
 
今の状態は、僕はここにいる沖縄なんで、みんなは北海道にいると感じた。
距離はすごい~遠いよね。
僕一人だけはそんな遠く行けないから、
みんなに本州で会いましょうか?
 
ただ、僕は日本人じゃないし、日本語もあまり話せないし、
言語の壁とか文化の壁とか心の壁があるはずですね。
僕はその壁を乗り越えて行きたいんですが、
みんなはそう思うかどうか分からない。
お互いに頑張りましょうか。
 
 
みんながたくさん教えてくれたのはマジでありがたい。
本当はみんなを助けたいけど、
コミュニケーションがあまりできないから、みんなを困らせた、
本当にごめんなさい。
僕は本当にみんなと友達になりたいけど、
みんなはそう思うかどうか分からない。
 
でも、僕を大事にして欲しいわけではないよ。
僕はまだ辞めたくないよ。
まだみんなと踊りたいよ。
 
一緒に頑張ろう。
一緒に笑おう。
 
マイ、メイ、ジャオ、ヌイ、クリーム
いつも手伝ってくれる、ありがとうございます。
最近、練習し過ぎたとおもう。
あまり会わなかったよな。
あまり話したり、一緒に遊んだりしなかったよね。
僕は本当悪い友達だな。
ホンマにごめんなさい。ホンマにごめんなさい。
今回の公演が終わったら、
いい友達になるの頑張るよ。
 
1月13日

never in my life to be sooo busy like this

最近、去年の年末頃から今までズットメッチャ忙しかったわ。
アルバイトがたくさん入ちゃったし、サークルの練習もたくさんあるし、
授業のテストとか発表を準備しないと行けん、
 
ヤベィ~~~~~。
 
今日、東北アジア学の試験をやった。大体できた。ヌイと互いに手伝ったありがとうね。
あと、ジャオといつも一緒に勉強したり、レポートを書いてくれたありがとうね。
クリーム姉チャンも大変お世話になったありがとうね。
マイちゃんもいつも練習を応援して、ありがとうね。
ひさもいつも七頭舞を教えてくれたメッチャありがたい。ひさがいないと、僕がここまで行けないはずだ。
舞楽の他のメンバーもいつも訂正してもらってありがとうね。
 
みんな ありがとうございました~~~。
 
今日インターンシップのレポートを出した。
試験は一つ終わった。
よかった。
 
あと、日本語のレポート、日本語の発表、マーケッティングの試験が残る。
 
頑張ろうせ。
 
 
 
11月6日

Fukuoka city

Yesterday and today I went to fukuoka.
plzz see the picture at my gallery. 
10月31日

No more Cry for Tomorrow

ในช่วงชีวิตของทุกคน
เรื่องราวมากมาย ผ่านเข้ามาในชีวิต และทิ้งไว้แต่ความทรงจำ
บางครั้งเรามีความสุข เรายิ้มและหัวเราะ
บางครั้งเราก้อเศร้า เสียใจ ร้องให้
 
ในยามที่เรารู้สึก เศร้า เสียใจ ท้อแท้ เหงา หรือ สิ้นหวัง
อย่ากลัว ที่จะร้องไห้
อย่าอายที่จะต้องปรับทุกข์ให้คนอื่นฟัง
จงหันไปมองรอบข้าง
ยังมีคนอยู่มากมายที่มีความทุกข์มากกว่าเรา
ยังมีคนอยู่มากมายที่รักและคอยเป็นห่วงเราอยู่เสมอ
 
มีคนบอกว่า ทุกครั้งที่เราร้องให้ เราเติบโตขึ้นอีกขั้น
วันนี้จงร้องไห้ และบอกกับตัวเองว่า
ให้น้ำตาชะล้างความเศร้าออกไปให้หมดจากหัวใจ
ให้เรื่องราวเลวร้ายที่ผ่านไปเป็นบทเรียนอีกบทหนึ่ง
แล้วก้าวไปในวันข้างหน้าอย่างแข้มแข็งและเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม
 
In everyone life time,
A lot of things come and go, leave only the memories.
Sometime we feel happy, we smile and laugh.
Sometime we feel sad, despair and cry.
 
In your hardest time,
Don't be afraid to cry,
Don't be shy to talk to someone.
Look at the people around you.
There are a lot of people who are more suffered than you.
There are a lot of people who love and care you.
 
Someone said every time you cry, you become stronger.
To day,
Cry and tell to yourself,
The tear will wash all of sadness from your heart,
Let the nightmare be one of your lesson.
Tomorrow,
Firmly step toward your future with smile.
 
 
 

皆の命の中では、

多くのことが、来て、去って、記念しか残らない。

いつか、幸せで、微笑んで、笑う。

いつか、悲しく、絶望して、泣く。

 

最も苦しい時間で

泣くことを恐れないで、

誰かと相談することを内気にしないで、

周りで人々を見て、

君より受けた人もいるじゃないか、

君を愛して、気にかける人々もいるじゃないか。

 

ある人の話、

毎回の涙、人が強くなる。

今日まで、

泣いて、そして、自分に言って、

「涙は心の中に悲しみを消して行こう」

「今回の悪夢は自分の教訓にしよう」

明日から、

微笑んで、未来に向かってしっかり飛ぼう。